Cocoon

The blue has nothing to do with me anymore, nor can I afford a look up into it which less means that I am shameful of a misspent life than that life herself has forsaken me for good. The crawling days of season lags behind and I just feel battered and worn again, bemoaning to the thick of the hide that betrays me inch by inch, where the bashful man in me cries fear of a still love, festered down the rusty prison of blood. It has tales to tell, of pain that creeps and heals inside while you mantle a thought up in my thought. I know I must think of a way out as soon as the still fear is nursed to bloom.

اري دلوكا نویسنده ایتالیایی ميگويد همه ما در درونمان شخصيتهاي متعددي هستیم كه ما آنها را به مرور زمان خفه كرده ايم. و نوشتن كمك مي كند تا آنها را بازيابيم. اين شخصيتها كه اند؟ چه حرفهايي براي گفتن دارند؟ آيا با مني كه من مي شناسم فرق دارند؟ نمي دانم. بايد قلم را روي سفيدي كاغذ بگذارم، نه انگشتانم را روي صفحه كليد بگذارم و اختيارشان واگذارم به آنهايي كه در درونم زندگي مي كنند. بگذارم بنويسند تا ببينم چه مي گويند. ببينم چه مي گويند تا بشناسمشان. اگر نوشتن تنها راه ارتباط با انهاست بگذارم آنها بنويسند تا با شناختن آنها شايد شناخت بهتري از خودم پيدا كنم

معرفی رشته زبان و ادبیات انگلیسی در مقطع کارشناسی ارشد

انسان کیست؟ بعضی ها دارا بودن عواطف و احسسات قوی انسان را وجه تمایز او با موجودات دیگر می دانند. مسلماً همگی ما با تجربه هایی نظیر خشم، حسادت، طمع، نفرت، پوچی، آرمان گرایی، محبت، و عشق کم و بیش آشنا بوده ایم. ادبیات به نویسنده امکان می دهد تا چنین تجربه هایی را با خوانندگانش سهیم شود. ادبیات نه تنها با انتقال دادن تجربه انسانی بلکه با فراهم آوردن موقعیتی که به خواننده اجازه می دهد تا خودش شخصاً و به صورت تخیلی در آن تجربه خاص شرکت نماید سروکار دارد. ادبیات وسیله ای است که به خواننده امکان می دهد تا زندگی کامل تر، عمیق تر، غنی تر و آگاهانه تری داشته باشد. ادبیات ما را با تجربیاتی آشنا می کند که خودمان شخصاً نداشته ایم. به علاوه ادبیات می تواند تجربیاتی که خودمان از زندگی داشته ایم را عمیق تر و ژرف تر گرداند. ادبیات شامل مطالعات فلسفی، روان شناختی، بین فرهنگی و تاریخی نیز می شود. اصطلاح “ادبیات انگلیسی” به ادبیاتی که به زبان انگلیسی نوشته شده اشاره می کند. بنا براین نه تنها آثار نویسندگان انگلیسی بلکه آثار نویسندگان آمریکایی، استرلیایی، زلاند نویی، و کشورهایی که سابقاً مستعمره انگلیس بوده اند نیز جزء ادبیات انگلیسی به حساب می آید. ادبیات انگلیسی در دانشگاه های ایران رشته ای است جذاب، چالش انگیز و لذت بخش. ادبیات انگلیسی فرصت های جالبی برای مطالعه طیف وسیعی از آثار ادبی، نقد ادبی و گونه های ادبی به زبان انگلیسی از سراسر جهان را برای دانشجویان لیسانس و تحصیلات تکمیلی فراهم می آورد. دانشجویانی که در این رشته تحصیل می کنند این فرصت را دارند تا با جدید ترین تحولات سال های اخیر در زمینه نقد ادبی آشنا شده و به مهارت های نگارش انتقادی که نه فقط برای مطالعات دیگرشان که برای شغل های آینده اشان مفیدند نیز مجهز گردند. در گرایش زبان و ادبیات انگلیسی در مقطع کارشناسی طی سه ترم، دروس پایه که شامل خواندن، نگارش و مکالمه است، آموزش داده می‌شود تا دانشجو با مسائل اساسی زبان آشنا شده و آماده مطالعه‌ی دروس تخصصی خود شامل ادبیات انگلیسی، ترجمه، زبان شناسی و روش تدریس، آزمون سازی و نقد ادبی شود. در مقطع کارشناسی ارشد نیز این روال به گونه‌ای تخصصی‌تر ادامه پیدا می‌ کند

تخصص فارغ‌التحصیلان در هر گرایش

تحصیل در رشته ادبیات انگلیسی قابلیت‌ها و توانایی ما را برای دبیری زبان و ادبیات انگلیسی فراهم می‌نماید. تحصیلات دانشگاهی رشته زبان انگلیسی اگر همراه با تلاش و پیگیری‌های مستمر دانشجو صورت پذیرد و دانشجو در طول تحصیل خود همت خود را به صورت کامل بر مطالعه آثار خارجی قرار دهد امکان فعالیت در بخش‌های تخصصی‌تر مثل آموزش شعر، رمان و نمایش نامه انگلیسی را برای دانشجوی این رشته پدید می آورد.
همچنین تحصیل در این رشته امکان نقد و بررسی متون مختلف مثل شعر، رمان ، نمایش نامه و حتی فیلم چه از نقطه نظر اجتماعی، سیاسی، روان شناختی و غیره را برای فارغ التحصیل این رشته فراهم می آورد. در حقیقت پدید آوردن دید گاهی تحلیلی برای دانشجوی ادبیات انگلیسی از مهم ترین اهداف رشته ادبیات انگلیسی مخصوصاً در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری است. به علاوه مطالعه و تحلیل محتوی متون ادبی مختلف توانایی درک مطلب انگلیسی دانشجویان این رشته را به نحو قابل ملاحظه ای افزایش می دهد. برخی از مهم ترین تخصص هایی که دانشجوی گرایش ادبیات انگلیسی به دست می آورد از این قرار است: ۱- تاریخ ادبیات انگلیس: دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی با دوره های مختلف ادبیات انگلیسی که شامل دوره های ادبیات دوره قدیم و میانه، دوره رنسانس، دوره بازگشت پادشاهی، دوره رومانتیک، دوره ملکه ویکتوریا و دوره مدرن و پست مدرن یا قرن بیستم می شود به خوبی آشنا می گردد. ۲- مکاتب ادبی: دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی با مکاتب و جنبش های فکری مختلف که ادبیات را تحت تاثیر خود قرار داده اند به خوبی آشناست. ۳- اصول و روش نقد ادبی: همانطور که در بالا اشاره شد دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی این توانایی را می یابد که نه تنها متون ادبی مختلف بلکه فیلم های سینمایی را به خوبی نقد و تحلیل نماید. ۴- شعر، رمان و نمایش نامه: دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی با گونه های ادبی مختلف ادبیات انگلیسی مثل شعر، نثرو نمایش نامه به خوبی آشنا می شود. ۵- زبان فرانسه یا آلمانی به عنوان زبان دوم: دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی علاوه برزبان انگلیسی با زبان فرانسه و یا آلمانی نیز آشنا می گردد

توانایی‌های لازم برای داوطلبان این رشته

ادامه تحصیل در هر رشته ای مقتضی دارا بودن توانا یی های ویژه ای در افراد است. رشته ادبیات انگلیسی نیز از این قاعده مستثنا نیست. رشته ادبیات انگلیسی همان گونه که از نامش پیداست با متون ادبی انگلیسی سروکار دارد و بر خلاف دوره کارشناسی که فقط در حدود یک چهارم واحدها به دروس ادبیات تعلق داشت، در دوره کارشناسی ارشد بیش از نود درصد واحدها به طور تخصصی به ادبیات انگلیسی تعلق دارد. دانشجویی که قصد ادامه تحصیل در رشته ادبیات انگلیسی را دارد می بایست توانایی مطالعه ای بالایی داشته باشد و بتواند ساعت های زیادی را به مطالعه اختصاص دهد چرا که ادبیات به مثابه ی دریایی است بی انتها پر از شعر، رمان و نمایش های متنوع. دارا بودن تخیلی پویا توانایی دیگری است که دانشجوی علاقه مند به رشته ادبیات می بایست بدان مجهز باشد چرا که ادبیات نه تنها با انتقال دادن تجربه انسانی بلکه با فراهم آوردن موقعیتی که به خواننده اجازه می دهد تا خودش شخصاً و به صورت تخیلی در آن تجربه خاص شرکت نماید سروکار دارد. ادبیات وسیله ای است که به خواننده امکان می دهد تا از طریق تخیل زندگی کامل تر، عمیق تر، غنی تر و آگاهانه تری داشته باشد. ادبیات این کار را از دو طریق انجام می دهد. با وسعت دادن به تجربه امان از زندگی (بدین معنی که ادبیات ما را با تجربیاتی آشنا می کند که خودمان به شخصه نداشته ایم) و با عمیق کردن تجربه هایی که خود در زندگی داشته ایم. بنا براین کسی که قصد دارد در رشته ادبیات انگلیسی موفق باشد می بایست تخیل پویایی داشته باشد تا بتواند این دو نقش ادبیات را درک نموده و تجربه ارائه شده توسط متن ادبی را به راحتی برای خود مجسم نماید. همچنین دارا بودن روحیه ای پژوهشی ویژگی دیگری است که دانشجوی علاقه مند به ادامه تحصیل در رشته ادبیات ادبیات انگلیسی باید بدان مجهز باشد چرا که این رشته به به عنوان یکی از زیر شاخه های علوم انسانی رشته ای است ذهنی و تفکری و نه عملی. بنابراین دانشجویان این رشته می بایست دائماً به تفکر، تحقیق و پژوهش بپردازند و دارا بودن چنین ویژگی از لازمه های تحصیل در این رشته به خصوص در مقاطع بالاتر است. هر چند توانایی مطالعه ای بالا، تخیل پویا و دارا بودن روحیه ای پژوهشی ویژگی ها و توانا یی های مهمی هستند که شخص علاقه مند به رشته ادبیات انگلیسی بدان ها نیاز دارد شاید مهم ترین مهارت و توانایی لازم برای ادامه تحصیل در این رشته مهارت در زبان انگلیسی عمومی است. نباید فراموش کرد که این رشته ادبیات “انگلیسی” است. بنابراین دانشجوی علاقه مند بدین رشته باید مهارت زیادی در گرامر، دامنه لغت و درک مطلب انگلیسی عمومی داشته باشد تا در مطالعه و درک متون ادبی که نسبت به متون غیر ادبی از نظر گرامر، دامنه لغت و درک مطلب توانایی بیشتری را از دانشجو می طلبند دچار مشکل نشود. به دیگر کلام دانشجوی ادبیات نباید دانشگاه را محلی برای آموزش ابتدایی زبان بداند بلکه باید پیش از ورود به دانشگاه با زبان انگلیسی آشنایی کامل داشته باشد

چه کسانی برای ادامه تحصیل در این رشته اقدام نکنند

دارا بودن توانایی مطالعه ای بالا، تخیل پویا، روحیه پژوهشی و مهارت بالا در انگلیسی عمومی لازمه ادامه تحصیل در رشته ادبیات انگلیسی هستند. بنابراین کسی که فاقد این توانایی هاست بهتر است برای ادامه تحصیل در این رشته اقدام نکند. همچنین دارا بودن علاقه زیاد به خواندن متون و نقد ادبی از دیگر فاکتور های ادامه تحصیل در رشته ادبیات انگلیسی است. بنابراین کسانی که فقط به خود زبان انگلیسی علاقه ویا در آن تبحر دارند و علاقه چندانی به خواندن متون و نقد ادبی ندارند بهتر است برای ادامه تحصیل در این رشته اقدام نکنند

زمینه‌های اشتغال

رشته زبان انگلیسی رشته ای است بسیار با اهمیت. بدین معنی که در حال حاضر زبان انگلیسی نه فقط به عنوان زبان بین المللی بلکه به عنوان زبان علمی دنیا شناخته می شود. بنابر این زبان انگلیسی در تمامی صنایع و دستگاه های دولتی و غیر دولتی کشور مورد نیاز است. البته باید این نکته را افزود که در ایران بیشتر در دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی است که به گرایش ادبیات انگلیسی به طور تخصصی نیاز است. همچنین فارغ التحصیلان گرایش ادبیات انگلیسی می توانند در حوزه کاری خودشان یعنی ادبیات دست به ترجمه متون ادبی بزنند. ارتباط بین رشته ادبیات انگلیسی و صنعت چند سالی است که رو به بهبود گذاشته. آنچه در خصوص وضعیت شغلی رشته‌ زبان‌ انگلیسی قابل بیان است به این قرار است: - امکان دبیری و استادی در این رشته‌ در مراکز آموزش زبان و موسسات آموزش عالی. - کار مترجمی مخصوصاً ترجمه متون ادبی. -وزارت امور خارجه به عنوان اصلی‌ترین مرکز جذب دانشجویان فارغ‌التحصیل دانشکده‌های زبان سراسر کشور محسوب می‌شود و تعامل بین دانشکده زبان‌های خارجی با وزارت خارجه گرچه در شکل ایده‌آل خود قرار ندارد ولی به نظر می رسد در آینده نه چندان دور این ارتباط به نحو مطلوبی شکل خواهد گرفت. بازار کار رشته‌ زبان و ادبیات انگلیسی ارتباط مستقیمی با جهان خارج دارد و این ارتباط می‌تواند در این بخش‌ها صورت پذیرد: در بخش فرهنگ، ارتباطات و رفت و آمدهایی که در اثر برگزاری سمینارها و جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها و مانند آن برگزار می‌شود. رونق بازار ترجمه آثار خارجی در اثر حمایت‌های بخش دولتی و خصوصی می‌تواند اشتغال مناسبی برای تحصیل کردگان رشته ادبیات انگلیسی باشد. در بخش صنعت: رفت و آمد در بخش صنعت و بازرگانی و بطور عموم در حوزه اقتصاد بسیار گسترده است و حضور زبان‌دانان در کارخانه‌ها، ادارات و وزارتخانه‌ها برای ارتباط با بخش‌های خصوصی و دولتی کشورهای خارجی فرصت مناسبی است برای جذب دانش‌آموختگان رشته‌ زبان و ادبیات انگلیسی. استفاده از اینترنت و منابع خارجی در شرکت‌های خصوصی و ارتباط این شرکت‌ها با دنیای خارج بسیار گسترده شده و دانستن زبان خارجی و تسلط بر یک زبان به نحوی که بتوان مخاطب را جذب نمود موقعیت خوبی را فراهم نموده است. کلاس‌های خصوصی برای دانش‌آموزانی که در این درس ضعف دارند نیز بخشی از بازار کار این رشته‌ها را فراهم آورده. در پایان آنچه مهم است ذکر این نکته است که وسعت بازار کار برای دانش آموختگان رشته زبان و ادبیات انگلیسی به سبب فراگیری گسترده تر زبان انگلیسی نسبت به زبان های دیگر در جهان بسیار گسترده است و جای پیشرفت فراوانی دارد و داشتن شغلی مناسب برای فارغ التحصیل این رشته در دسترس‌تر است

برگرفته شده از سایت: شبانه

Naipaul's Half A Life


The air was hot and stale inside. Looking out from the bedroom window, through wire netting and dead insects, at the rough garden and the tall paw-paw trees and the land falling away past groves of cashews and clusters of grass roofs to the rock cones which in the distance appeared to make a continuous low pale-blue range, Willie thought, 'I dont know where I am. I don't think I can pick up my way back. I don't ever want this view to become familiar. I must not unpack. I must never behave as though I am staying.'

Even the impossible says:

" I' m possible"!

Lost Me!


Again it is all a starving imagination that leads me on to write off my mind. Gone are those days I could put my naked thoughts in words, render them in a promiscuous passion of which I am still tainted in shame. Never again can tears ever bespeak my mind as I am just growing weary of lamenting and complaining in an abiding woe. Pray, fancy not about my willing words, nor ever do injustice to them through berating my rusty self, yet listen to my sketch of reason whose pangs of doubt has long scratched a fine heart which was a but a humble slave to all she decreed out of seeming rectitude and moral decency. Here is my desperate account of a typical day in a lonely house whose living sounds are but the tick-tuck of an old clock and the cacophony of a dying fridge. Yes, here, I am doing my MA thesis, with shattered hopes and great expectations, may one find enough reason to account for the agony long lodged deep down in my heart.

The angry glow of mourning sun just paints the room in a fierce orange, slyly revealing the darn patchworks of sorrow asleep on my bony face. Some unfinished sketches and university programs lie unkempt on the ground, more disturbingly perhaps than ever before. I should like to start over my thesis program, stitching the pieces together, supposedly to pander with an unknown desire who bid me to carry on in vain. Drained of any feasible impetus, I try to get up and to get dressed for another drag-out of a banal day. In a long minute, I am trying to bend over the sink to just wash away the belated skin of night, and there something grappled my hazy attention: The wild is creeping inside me, moving me with every stolen pulse of remembering the olden days. I try to stand up and inspect my entirety in the pale mirror whose front-door neighbor had never ceased seeing every corner of his fantasy. I look young enough, yet the child in me has long grown old for my age. A cryptic grip of cry takes over my all sensations, leaving me desperate for a hand to hide beneath. Aloof and adrift, I am searching down the depth of mirror for a face I used to know for long. I have lost me; I have lost the innocence of my youth, yet used to busy myself with an unknown fancy.

Days are not good enough to be committed to memory. Hours are lazy, my mind, hazy. Even the shadow creeps far away before it could be captured by sight. Waking up, I try walking back and forth in different corners of the house, measuring my troubled steps and at time recalling the last-night dream, if any, as a murky tale. Time to have a glorious breakfast at noon when the clock tells the time to pray, and I’m still lost in thought. A bit of leafing through books and papers makes me more curious to touch several buttons on my badly-positioned keyboard, and then erasing them all at once. It’s just called a revision, an endless one. Busy again in thoughts that take me away to the reign of boyhood, thinking of family again. Gone is time again, so I lie consumed and weary of doing nothing. Night falls; I have forgot to turn on the lamps. Fear stirs me up, prodding me to walk back and forth again in the house with a sense of anticipation, perhaps for a call or bell that may toll now and again.

I go by the mirror just to check out how much a day I have grown old. But I feel lost again. I have lost me….

A Marxist-Feminist Critique of Kate Chopin’s The Story of an Hour and John Steinbeck’s The Chrysanthemums

By: M. S. Zarei



Introduction


To emancipate woman is to refuse to confine her to the relations she bears to man.
Simon de Beauvoir, The Second Sex (1949)

The historical usage of the word gender is rather as old as the feminists’ attempts to define women as having a gender identity in a patriarchal culture and society. As noted by Glover and Kaplan in Genders, the sixth edition of Dr. Samuel Johnson’s A Dictionary of the English Language refers the word gender “either to the grammatical practice of classifying nouns as masculine, feminine, or neuter; or it could mean ‘a sex’” (x).

Gender Criticism, however, as a modern approach to literature, explores how ideas about men and women, masculinity and femininity, are socially constructed in a patriarchal culture. Likewise, feminist critics tend to insist on the notion of gender as a cultural and/or social construct that is quite different from sex as a biologically determined factor. Accordingly, most critics believe that feminist criticism is by definition gender criticism, thus cutting off the word ‘sexuality’ from its old and conventional associations. As Arnold Davidson states. "Sexual identity is no longer exclusively linked to the anatomical structure of the internal and external genital organs. It is now a matter of impulses, tastes, aptitudes, satisfactions, and the psychic traits" (qtd. in Genders xvi).

Therefore, when Simon de Beauvoir declared in her Second Sex in 1949 that, “one is not born a woman, one become one,” she was hinting at the way in which individuals of the female sex assume the feminine gender, that is, that elaborate set of restrictive, socially prescribed attitudes and behaviors we associate with femininity. Thus as the Freudian theory makes it clear, gender is not a unique property of bodies originally existent in human beings; it is “an outcome” not “an origin.”

Feminist criticism (used synonymously with Gender criticism) passed through different controversial factors and obstacles in its course of development. Rigidly periodized in three different phases or waves (to use Showalter’s categorization), the feminist criticism in its first wave mainly deals with the Woman’s right and Woman’s suffrage. The leading figure in this phase is Virginia Woolf whose ‘A Room of Ones Own’ contributed immensely to this wave apart from Simone de Beauvoir’s fundamental role which mostly appeared in her ceaseless cry to define women in her ‘Second Sex.’ Although the second wave of feminism continues to share the first wave’s fight for women’s rights, its focal emphasis shift to the politics of reproduction, to women’s ‘experience’, and to sexual ‘differences.’ In this wave, sexuality, as both a means of oppression and something to celebrate, becomes a key issue (The main principles of this wave will be later discussed in the two short stories assigned). The third wave of feminism, which started from 1970 up to this time, however, rejects the main principles of the first and second wave as giving minor roles to women. Borrowing the psychological ideas of Jacque Lacan and Julia Kristeva, this wave of feminism strives for creating a female framework and a female discourse based on the female experience and not according to male definitions, a process called gynocriticism by Elaine Showalter. Therefore, as Showalter argues, gynocritics try to “construct a female framework for the analysis of women’s literature, to develop new models based on the study of female experience, rather than to adapt to the male models and theories” (qtd. in Bressler 177). Finally, of the four models offered by gynocriticism for addressing the nature of women’s writing, Helen Cixous in her challenging works such as “Laugh of the Medusa” (1975) discusses “a particular kind of female writing that she calls l´écriture féminine, envisioned in terms of bisexuality” (Bressler 180).

The aim of this literary study is to explore the fight for women’s right as well as the women’s confinement in society and social institutions in Kate Chopin’s The Story of an Hour and John Steinbeck’s Chrysanthemums. These stories will be further discussed in the light of feminist criticism (gender role and identity) and certain features of second wave of feminism (Marxist feminism, in particular), that ultimately reveal the sexual differences and the social isolation of women in a patriarchal culture.

Feminine Self in “The Story of an Hour”

Critical readings of Kate Chopin’s works often note the tension between female characters and the so-called patriarchal society that surrounds them. Likewise, Chopin’s The Story of an Hour sketches the social restraints and tribulations a marriage can bring as a social institution. A relentless fight for freedom from the patriarchal dominance, as characterized by the second wave of feminism, is constantly emphasized throughout the work in order to abolish the ‘sexual’ differences existing between men and women.

Generally, women weren’t liberated during the 19th century and the female liberation wasn’t put on the agenda until the 1960’s. In case of Louise, Kate Chopin tries to depict at best how this female liberation is temporarily achieved, namely in an hour of utmost joy and exhilaration. It seems that Chopin in this story is mainly concerned with exploring the dynamic interrelation between women and men (Louise and Brenty), women and patriarchy (Louise and society), and even women and women (Louise and her sister). However, most critics focus on the importance of conflict in this work and the way in which Chopin uses gender constraints on two levels: to open an avenue for the discussion of feminine identity and, at the same time, to critique the patriarchal society that denies that identity. Accordingly, Peggy Skaggs suggests that “entrapment, not freedom, is the source of Chopin’s inspiration, for she is primarily concerned with exploring the way in which gender roles deny identity”; she continues: “yet without the entrapment, the question of identity, even the inspiration to write about identity, wouldn’t exist” (18). Thus the notion of social “entrapment” and that of “cageling self” are tragically dramatized early in the story, making freedom of a fluttering self seem aptly predictable throughout the story, even if it is to be reduced to a tragic death, that is, the freedom of one’s soul, "[...] But she saw beyond that bitter moment a long procession of years to come that would belong to her absolutely. And she opened and spread her arms out to them in welcome…“Free! Body and soul free!" she kept whispering" (Chopin 2).

Worth noting is also Kate Chopin’s acute style of representation of Louise entrapment in a patriarchal society. Having employed the free indirect discourse (the FID hypothesis) in rendering Louise speech and thoughts, the narrator has been able to move inside the character’s mind and thereby revealing her thoughts and her true feeling about institution of marriage as a confining force imposed by a patriarchal culture:

When she abandoned herself a little whispered word escaped her slightly parted lips. She
said it over and over under her breath: 'free, free, free!' The vacant stare and the look of
terror that had followed it went from her eyes. They stayed keen and bright. Her pulses
beat fast, and the coursing blood warmed and relaxed every inch of her body.
(Chopin2)
Accordingly, most feminist critics believe that marriage is but a ‘legal prostitution’ that ultimately consolidates the difference between genders in society.

As feminist criticism in its second wave underwent a marked shift of perspective to view women in the light of the politics of reproduction (gender), a different version of feminism called ‘Marxist Feminism’ emerged in the period, which can partly be traced in Chopin’s stories. Marxist feminism tended to see women “as constituting a seriously underprivileged class” (103). Adopting many Marxist concepts redefined by Louis Althusser, Marxist feminism explores ideology as an ‘inescapable’ factor that “gives us what we experience as our individuality” (Bertens 103). Likewise, marriage institution can be almost taken as an ‘Ideological State Apparatus’ that interpellates women as subservient to men, hence denying their true identities and revealing their social differences consolidated in the act of marriage. Louise Mallard in Chopin’s story once tries to escape form the mythical role of Woman as subservient to men when she learns about her husband death, however, she fails to revel fully in one-hour freedom bestowed upon her as her husband reappears alive at the end, leading to a tragic erasure of her feminine self at the end:

There was a feverish triumph in her eyes, and she carried herself unwittingly like a
goddess of Victory. She clasped her sister's waist, and together they descended the
stairs…. Some one was opening the front door with a latchkey. It was Brently Mallard
who entered….When the doctors came they said she had died of heart disease-- of joy
that kills.

The Chrysanthemums; The Fenced Femininity

John Steinbeck’s The Chrysanthemums depicts the trials of a woman, Elisa Allen, attempting to gain power in a man's world. She tries to define the boundaries of her role as a woman in such a closed society. While her environment is portrayed as a tool for social repression, it is through nature in her garden where Elisa gains and shows off her power. As like Chopin’s story, here Elisa Allen is trying her ‘fenced freedom’ momentarily. She constantly fights for an equal right with men, hence trying at best to imitate men’s mannerism in her gardening activity and personal contacts with the masculine world:

Her figure looked blocked and heavy in her gardening costume, a man's black hat pulled
low down over her eyes, clod-hopper shoes, a figured print dress almost completely
covered by a big corduroy apron with four big pockets to hold the snips, the trowel and
scratcher, the seeds and the knife she worked with. She wore heavy leather gloves to
protect her hands while she worked.
(The Chrysanthemums 2)

She even withholds to betray her feminine features to her masculine environment, lest it should deny her the limited power she possesses in the masculine world. Unconsciously, as she looks through her fence at the men talking business, she is trying to cover up her feminine qualities: “She brushed a cloud of hair out of her eyes with the back of her glove, and left a smudge of earth on her cheek in doing it”(1). She longs to be in their position and to possess their characteristics.

However, as the story progresses, Elisa has trouble extending this power outside of the fence that surrounds her garden. Elisa learns but does not readily accept, that she possesses a feminine power weak for the time, not the masculine one she had tried so hard to achieve through its imitation. Again like Louise in Chopin’s story, Elisa here is fenced in from the real world, as her fenced garden of chrysanthemums may clearly show. She is cut off from the rest of the world as the opening sentence of the story suggests: “The high gray-flannel fog of winter closed off the Salinas Valley from the sky and from all the rest of the world” (1).

The main principles of Marxist feminism can also be easily explored in this short story. The politics of production, emphasized by the second wave of feminism, redefines Elisa Allen as a product of the patriarchal society whereby she is constantly hailed in the masculine world as a strong gardener. Her misrecognition (what some Marxists dub as a ‘false consciousness’) finally leads her to a sexual frustration and repression mostly shown when she encounters the peddler who indirectly prods her to reveal some of her feminine qualities. The only outlet she discovers for her frustration is in a flower garden where she cultivates beautiful chrysanthemums which are both a symbol for her feminine features and her attempts to enter the masculine world. Elisa seems to be a victim of a ‘false ideology’ imposed upon her by a patriarchal culture. She has long lost her ‘gender role and identity’ in her futile quest for the masculine power. She tries to fill her fragmented personality with a portion of ideology that constantly hails her to gardening (what she revels in for most): “Her face was eager and mature and handsome; even her work with the scissors was over-eager, over-powerful. The chrysanthemum stems seemed too small and easy for her energy.”

Finally, ‘The Chrysanthemum’ as like the Chopin’s ‘The Story of an Hour’ tries to portray the women as totally isolated in a patriarchal culture that deems them as ‘Others’ while ironically hails them as an accepted party, however subdued, in the social community. The two authors, here dexterously weave a great deal of social commentary and feminist ideas through their works which may only be perceived if we consider the prevalent stereotypes and social expectations of women at their time, and the implications of such ideas.



Sources:

Bertens, Hans. Literary Theory: The Basics. London: Routledge, 2001.

Bressler, Charles E. Literary Criticism: An Introduction to Theory and Practice. 4th ed. New Jersey: Pearson, 2007.

Chopin, Kate. The Story of an Hour. Great Literature Online. 1997-2007
(2 July, 2007). <http://chopin.recentauthors.net./thestoryofanhour/.>

Glover, David, and Cora Kaplan. Genders. London: Routledge, 2000.

Skaggs, Peggy. Kate Chopin. Boston: Twayne Publishers, 1985.

Steinbeck, John. The Chrysanthemums. Great Literature Online. 1997-2007
(2 July, 2007). <http://steinbeck.recentauthors.net./thechrysanthemums/.>